Saturday, November 10, 2012

和丰生活的一点些心得(一)


前天118日晚上,一位六十多岁的老人因身体不适被送入医院。他是Vincent,可说是社会主义党在成立的创办人之一。社会主义党创党前的Alaigal等组织,比较积极推动福利性活动如免费补习班和单身妈妈的家庭日,而后期为贫穷阶级争取最低薪金和廉价房屋。当各个草根组织要创立社会主义党,Vincent仍然活跃于基督教组织,积极推动福利活动。他相信的社会主义,不只是上街头大喊消灭资本主义或人民万岁,而是进入社区,从心出发去关怀社会。这看起来和政策改革的层面上似乎没有直接关系,但不了解社会困境,如何草拟以人性出发的政策呢?

由于基督教组织也鼓励服务型的活动,富有的教徒都会定期捐助Vincent,好让他继续社会。有的却极力反对,称这种服务耗时耗力,长期来说是没有见效的。Vincent对福利政策比较有见解。比如老人院,他认为我国的老人院太不够人性化了。起初我不了解,后来去了怡保询问几间后,发现老人院,必须严厉的看待其问题。

政府的老人院有免费的,有人照顾,现在比较依赖女佣,这是在漂白计划之前。漂白计划后,聘请女佣的费用提高了,可是政府没有提高其津贴,免费的老人院可能被逼收费了,至少六百令吉。由于进入老人院的老人越来越多,人手不够应付,老人的日常生活变得很‘规律’。几点进食、冲凉等都定了下来。尽管有些人的时间是不一样,但也要跟,不然女佣休息了,老人就必须自己照顾自己,到时更加不方便。私立的老人院也有免费的,但必须自己照顾自己,无法照顾自己的老人就sorry啦!

对于老人院,Vincent的方式是租下空置的排屋。和丰市区有很多空置的屋子,又卖不出去。Vincent会向教会筹款,然后津贴住在租屋的老人和年轻人。每个老人的照顾方式不同,有些是老人与老人之间的互相照应,有些需要年轻人,有些需要一定的食物,进食的时间有不同,这类服务无法在一般的老人院找到的。那么这些年轻人是如何‘聘请’?

其实不是聘请,而是他们自愿来帮忙的,Vincent则提供他们食物。刚才有提到免费补习班。我国的政府太体贴人民了。自种橡胶树的园丘换去种植油棕树,园丘主人给幼稚园的津贴就减少,严重的则没有幼稚园,只有兴都教神庙。所以园丘的小孩很难跟进小学的程度,而免费补习班就起了一定的作用。补习班里也有因为没有报生纸而不能入学的孩子。Vincent提供的教育,不是教学生拿多少个A,不是猜SPM的考题,他所提倡的是要关怀家人和社会。当然不是每个学生在长大后就会以行动证明。这‘家庭式的老人院’就有了年轻人照顾老人的模式。忘了一点,老人院是不收留不是蓝登记(公民)的老人。所以Vincent的‘老人院’扮演着重要的角色。政府可考虑这个模式。

不论是园丘的年轻人或被老人院‘排挤’的老人,跟英殖民留下来的园丘工人是有关系的。他们的前辈几乎都是来自印度没有土地的奴隶,被捉来马来亚又继续做奴隶。他们的后代直到今天,很多都是低薪水,教育水平低。很简单嘛,不就在选举时投给反对党就解决了吗?问题又来了,很多园丘工人不是公民,即持有红登记、没有报生纸、甚至没有任何证件证明他是本地出身,投票更是无关系!

这方面,如果我没记错,Vincent拥有超过十年的经验,他懂得如何帮他们申请。最近在处理的:四个孩子之中的一个孩子没有报生纸,父亲和母亲是公民,文件已交上去,等待布城内政部的答案。在这之前,父亲不是公民,也没有报生纸。父亲得到报生纸和蓝登记后,孩子们才能申请报生纸。需要什么文件?基本上有父母的结婚证书、母亲怀孕的医院检查卡、孩子的刚出生的健康检验卡、村长和福利部的证明孩子有没有去上幼稚园。看起来简单,其实也不复杂。

父母结婚时因为父亲不是公民,所以不能有结婚证书。母亲怀孕的医院检查卡、孩子的刚出生的健康检验卡因为搬家时不见了,所以必须到孩子当年出身的医院搜索。母亲现在住怡保,当年是在森美兰州Kuala Pilah中央医院,必须亲自过去找当年的接生婆,医院只收七年的记录。医院的记录还不够,还要登记局做搜查证明,这个资料不是每个你申请的登记局都有这种服务,所以要自己写信去申请。像这种案件,必须写信到森州登记局。证件不见的必须写宣誓书和报案当作证明。这只是申请一个孩子的报生纸。跟东马的黄文强等人比起来,这个算是小case了。

再续……

Saturday, May 12, 2012

Bolehkah sistem pendidikan percuma dilaksanakan dalam mekanisme pasaran?


Selepas menghayati analisa dan artikel yang dibuat oleh pelbagai pihak, saya rasa sistem pendidikan percuma yang dicadangkan boleh dibahagikan kepada 3 jenis, iaitu neoliberalisme, sosial demokratik dan sosialis. Ia semirip dengan sistem ekonomi. Ya, memang sistem pendidikan percuma tidak boleh dipisahkan dengan sistem ekonomi. Di dalam dunia ini tiadalah sistem pendidikan percuma, cuma persoalannya siapa atau pihak manakah yang harus menanggung kos pembiayaan sistem pendidikan yang begitu penting.

Rakyat yang pergi ke sekolah atau universiti haruslah membayar. Ayat ini menimbulkan dua soalan:  1) adakah semua rakyat mampu membayar? 2)bolehkah pendidikan dibeli oleh rakyat dengan duit sendiri?

Jurang perbezaan antara orang kaya dan miskin memang teruk di Malaysia. 60% pendapatan keluarga kurang daripada RM3000 dan 30% yang lain mendapat RM3000 ke atas. Peningkatan gaji dalam 10 tahun ini hanya 2.6% sedangkan kadar inflasi mencecah ke 3%. Rakyat miskin bukan tidak berusaha untuk bekerja tetapi gaji yang sepatutnya diberi telah dihisap oleh majikan. Oleh itu, kerajaan haruslah memainkan peranan untuk mengenakan cukai dengan peratusan yang tinggi untuk membekallakn kemudahan asas kepada rakyat miskin.

Untuk soalan kedua, kalau jurang perbezaan antara orang kaya dan miskin tidak seteruk seperti ini, perlukah pendidikan dibekalkan dengan percuma? Bagi saya kerajaan juga harus mengenakan cukai ke atas rakyat untuk memberi pendidikan percuma. Kalau rakyat tidak dikenakan cukai dan membayar untuk mendapat pendidikan, maksudnya mereka akan memiliki pendidikan atau ilmu? Adakah mereka masih boleh berkongsi apa-apa yang mereka belajar untuk membina masyarakat yang adil dan saksama? Satu soalan yang masih boleh dibincangkan untuk jangka masa panjang.

Sebelum kita memahami ketiga-tiga jenis pendidikan percuma yang berideologi lain, marilah kita memahami sistem ekonomi dulu. Neoliberalisme adalah satu sistem ekonomi yang menerusi fikiran kapitalis dan ia sangat pantang aktiviti ekonomi yang dicampur tangan oleh kerajaan. Penganut-penganutnya ingin meminimumkan tanggungjawab kerajaan dalam pelbagai bidang termasuk pembinaan kemudahan asas dalam negara dan mengalakkan persaingan bebas. Dasar penswastaan adalah polisi yang paling secocok dengan fikiran neoliberalisme. Di Malaysia, susah nak dapat satu syarikat besar neoliberalisme yang tulen, iaitu syarikat yang tiada campur tangan atau hubungan dengan orang politik Barisan Nasional. Marilah kita lihat 10 orang yang terkaya di Malaysia, siapakah daripada mereka tiada kaitan dengan BN? Mungkinkah kalau Tan Sri Vincent Tan dapat menjadi francaisor kedai 7-11 tanpa memberi manfaat secara peribadi kepada menteri-menteri yang membuat keputusan berkenaan seperti memberi jawatan pengarah? Oleh itu, penganut neoliberalisme masih berpendapat Malaysia bukanlah negara kapitalis tetapi sosialis yang menafikan hak untuk memperolehi harta yang diusahakan terutamanya zaman sebelum Tun Mahathir.

Dengan fikiran demikian, mereka membantah IPTA yang sedia ada malah menggalakkan pembinaan IPTS untuk mengganti IPTA. Kerajaan tidak harus campur tangan dalam pengurusan dan segala pelaksanaannya termasuk pembekalan PTPTN. Dalam konteks Malaysia, UMNO/BN hendak memelihara kroni-kroninya yang tidak mampu bersaing dengan kapitalis-kapitalis besar peringkat anrtarabangsa, ia memutarbelitkan isu ini dengan membezakan rakyat Malaysia kepada bumiputera dan bukan bumiputera. Disebabkan golongan yang digelar bumiputera merupakan majoriti di Malaysia, maka perlindungan yang diberi kepada mereka akan mengukuhkan pemerintahan UMNO. Sebenarnya pembahagian kekayaan kepada kroni-kroni adalah tidak membezakan status bumiputera atau warna kulit. Kalau perkongsian harta adalah berdasarkan bumiputera, kenapa statistik yang diumumkan oleh PEMANDU menunjukkan Melayu merupakan majoriti dalam golongan yang berpendapatan RM3000 ke bawah? Adakah kekayaan mereka meningkat sepintas dengan kroni-kroni UMNO?

Adakah neoliberalisme menghadapi pembuntuan dalam Malaysia? Kita memerhati dasar-dasar yang akan dilaksanakan seperti Perjanjian FTA, GST, penswastaan hospital dan pendidikan, kini sedang dalam proses untuk mencapai sistem neoliberalisme. Tetapi UMNO juga faham sistem ini tidak akan memberi kekayaan kepada golongan yang sepatutnya dilindungi olehnya iaitu Melayu jika persaingan sengit berlakunya, hanya orang yang berupaya dalam kewangan berlayak menyertai pemainan ini. Terpaksalah UMNO menangguhkan Model Ekonomi Baru yang berneoliberalisme dengan menggantikan Pelan Transformasi Ekonomi yang masih dianggap memelihara orang Melayu tetapi menjaga kepentingan kroni-kroni sahaja.

Penganut neoliberalisme harap boleh menghapuskan IPTA dengan membina IPTS. Syarikat-syarikat swasta membina IPTS dan pelajar-pelajar perlu bayar sendiri melalui pinjaman yang dibekalkan oleh syarikat itu sendiri dengan syarat-syarat tertentu seperti bekerja dengan syarikat itu. Persoalannya adakah semua syarikat mampu membuat demikian? Kapital atau modal yang besar amat diperlukan untuk membiayainya. Syarikat-syarikat kecil akan terkorban atau diberi kad merah untuk keluar dari pasaran jika tidak mampu bersaingan. Syarikat besar sahaja akan menjadi monopoli dalam pasaran itu dan yuran pengajian akan ditingkatkan tanpa persaingan yang sengit nanti. Pada masa itu pasaran tidak wujudlah, ia semata-mata nak hapuskan musuh-musuh dan syarikat kecil. Inilah kesan 500 buah IPTS yang tiada bantuan PTPTN.

Bayangkan jika semua IPTS diuruskan oleh pihak swasta sahaja bedasarkan konsep ‘invisible hand’ tanpa kawalan kerajaan!

Bagaimana dengan sosial demokratik? Dalam sistem ekonomi ia menegakkan pandangan keperluan asas seperti pendidikan dan kesihatan perlu diuruskan oleh kerajaan dan kerajaan harus campur tangan dalam sistem pasaran. Kerajaan sosial demokratik tidak membantah sekeras-kerasnya jika wujud IPTS dan IPTA pada masa yang sama. Asalkan persaingan yang adil dan saksama dilakukan. Mekanisma pembiayaan IPTA dan IPTS yang dicadangkan oleh pengarah strategi PKR Rafizi dan KPRU boleh dikatakan fikiran sosial demokratik, di sini saya tidak menghurai banyak tentang mekanismenya.

Biar kita lihat kepada sistem kapitalisme yang berorientasikan keuntungan, IPTS wujud kerana keuntungan, tidak kiranya ia bersikap pasaran atau dibiayai oleh PTPTN. Contoh IPTS yang bergantung kepada PTPTN adalah Masterskill dan MAHSA bukan sahaja menjejaskan sistem pengajian tinggi tetapi sistem kesihatan. Pengurusan PTPTN yang teruk sekali tidak payahlah saya ulang di sini juga.

Salah seorang penyokong sistem pasaran Adam Smith menyatakan bahawa apabila ada permintaan maka ada pengeluaran. Dengan logik ini, jika permintaan yang tidak dapat membawa keuntungan, adakah pengeluar akan memuaskan keuntungan tersebut? Menurut statistik Kementerian Pengajian Tinggi pada tahun 2010, jurusan pengurusan perniagaan merangkumi peratusan yang paling tinggi iaitu kira-kira 35%. Jurusan sejarah dan falsafah langsung tiada. Kalau IPTS mengutamakan kepentingan pengajian tinggi, kenapa jurusan ini tidak dibekalkan? Saya mempercayai pada suatu hari nanti kreativiti kapitalis-kapitalis akan membekalkan jurusan-jurusan ini bertujuan memahami sosial ekonomi bagi sesuatu lokasi atau negara untuk mengaut keuntungan yang lebih besar.

Adakah mekanisme yang dicadang oleh ‘think tank’ sosial demokratik itu boleh diterima? Budaya persaingan antara IPTA dan IPTS adalah tidak boleh dikekalkan dalam jangka masa panjang kerana pendidikan bukan komoditi yang sama fizikal dan mental seperti getah dan kelapa sawit untuk mewujudkan ‘persaingan sempurna’. Di Malaysia, pembekuan IPTS perlu dikuatkuasakan dengan segera dengan penambahan IPTA dengan pembiayaan kerajaan bukan dengan cara ‘Public-Private Partnerships’.  Pendidikan dan pengajian tinggi adalah pemangkin pluralism, satu element demokrasi yang inklusif, melahirkan pandangan yang berbeza tanpa kira minoriti dan majoriti. Persaingan antara satu sama lain berdasarkan kemampuan dan syarat boleh memusnahkan golongan yang tidak mampu tanpa kira kuantiti secara tidak langsung. Pada halnya, IPTS akan di’IPTA’kan atau IPTA akan di’IPTS’kan, siapa yang akan menang?

Akhir sekali adalah sistem sosialis yang sedang diamalkan di Venezuela. Usahlah kita menjelaskan sistem pendidikan percuma sedia ada yang dilakukan kerana internet boleh dapat dengan beberapa klik. Kita pun tidak perlu mengikut seratus peratus cara perlaksanaannya. Yang penting sekali adalah adakah parti-parti politik yang akan menang pada pilihan raya umum nanti ada ‘political willing’ untuk membekal sistem pendidikan percuma bukan berorientasikan pasaran.

Pendidikan percuma bukan sahaja hubungan di antara guru/pensyarah dan murid/pelajar/mahasiswa, tetapi berkaitan dengan sosial ekonomi serta keluarga di sekelilingnya. Isu-isu pengganguran, buruh dan kemiskinan tidak boleh diabaikan dan perlu dikawal oleh kerajaan. Kalau pasaran buruh tidak dilindungi oleh kerajaan maka pendidikan percuma yang diurus penuh oleh kerajaan juga akan di’pasaran’kan. 

Sebagai contohnya, jika pasaran memerlukan 100 orang mahasiswi berjurusan pengurusan, iaitu permintaan terhadap pasaran buruh. Kerajaan sebagai pengeluar, iaitu pembekal kepada latihan dan pendidikan percuma, ia harus menyediakan kursus pengurusan untuk memenuhi permintaan itu kalau ikut logik pasaran yang disebut oleh Adam Smith. Penyediaan kursus yang tidak diminta oleh pasaran akan menyebabkan pengganguran berlaku, maka kerajaan terpaksa menjadi pengikut sahaja.

Di Malaysia, pendidikan percuma perlu dilaksanakan dengan sekurang-kurangnya merangkumi kos asrama, yuran pengajian,  makanan dan pengangkutan. Mungkin anda akan ketawa dengan cara ini? Tetapi adakah pembaca-pembaca mengetahui bahawa di Sungai Siput terdapat pelajar tidak dapat baca habis sekolah menengah kerana tidak mampu bayar tambang bas RM50 sebulan sejauh 18km dalam perjalanan sehala?

Penambahan cukai korporat, pembasmian korupsi dan menasionalisasikan Petroleum dapat menampung kos-kos pembiayaan pendidikan percuma serta melindungi pekerja dan mengurangkan kemiskinan. Kos pembiayaan ini boleh dikurangkan jika pihak majikan sanggup berkongsi kekayaannya dengan pekerja-pekerjanya. 

Pendidikan dan pengajian tinggi bukan sahaja membaca buku, ia harus termasuk pengurusan kampus secara demokrasi dan belajar bagaimana menyelesaikan masalah sebelum keluar dari kampus. Perbincangan pendidikan percuma adalah tidak berhabis-habisan. Inilah pandangan saya terhadap pendidikan percuma. Perbincangan adalah unsur perjuangan, perjuangan tidak akan terhenti-henti.

Saturday, April 21, 2012

对免费教育的疑惑


随着安华提废除高等教育基金和提供免费教育,学生与民间舆论不断,支持与反对者不分上下,各有说法。我国政治就是出现这种奇怪的现象,非重量级政治人物不谈的课题,民间就不会刻意去思考和辩论。无论如何,免费教育是值得研究一番的课题。教育费并非免费,始终要有人负担,而支持免费教育者选择了政府。在大马就比较幸运,因为有天然资源——石油成为支援免费教育的主要来源,可是在辅助官联公司的政策下,大部分的盈利已被私人界拿去买贵画了。

提倡免费教育,或者赋予教育的基本权利,主要是没有不分种族宗教国籍,都获得教育的机会。姑且不谈高等教育,教育最基本教导人类读、写、听以延续思考,可是现实的问题是穷人没有经济能力应付不需要学费的学校但杂费电脑费等一连串的费用,让穷人喘不过气。未来的日子里,马来西亚人民还要付费上第一夫人的学前教育课程——PERMATA钻石幼稚园,一项大马教育私营化的大计划。以前的橡胶园园主有提供简陋的幼稚园,过后世界种植转换为油棕园,园主不再支援幼稚园,只剩下简陋和远距离的政府小学。届时文盲的巴仙率可能恢复非文明时代的情况。


贫富悬殊和国际趋势

无论学者认不认同马来西亚是实行资本主义或半资本主义的政治经济制度,仍然无法掩盖贫富悬殊的残酷事实。根据National Employment Returns (NER)的调查,34%的员工收入少过RM700,低于贫穷水平线,37%员工收入介于RM700RM1500,总的来说有72%的员工收入少过RM1500,而且过去十年的工资涨幅只有2.6%。你家前面的云吞面价格十年内涨了多少巴仙啊?每年经济的成长值千亿声,不乏劳工阶级的付出,但都被资本家、大财团等富人直接或不直接的榨干了。没有穷人制度化的被榨取,就没有累积财富的富人。基于这项原因,我国个人所得税制度等其余的税收、津贴制度就发挥了纠正社会不公的角色,包括高收入者被征收更高的所得税巴仙率来津贴穷人的基本开销。

世界各国的税收和津贴制度随着苏联和美国冷战的开始与结束也趋向一面倒的局面。冷战期间,各国包括美国纷纷实行了福利过政策,当时的竞争是围绕在谁能提供免费教育和医疗制度,而且各国向财团征收相当的高税收以津贴基本开销,大马在80年代的公司税高达40%。苏联倒塌冷战结束后,各国开始竞争获取大财团的投资而下降公司税、私营化等符合资本家的政策,因为它们以为资本主义的繁荣时代到来、相信资本集团为人民带来进步的社会经济。但是,免费医疗教育依然继续,若一次过取消这种利民政策,肯定带来人民的反弹。同时,国债趋势的到来并向全世界散播,也就是开销多过收入的赤字经济预算案,造成了今天欧洲的债主危机和宽松政策,而大马就有破产的论述


教育私营化只利于朋党

若说马哈迪是大马的私营化之父,那么纳吉是教育私营化的凶手。时任教育部长纳吉落实一系列的私立高等教育,包括拟定《私立大专法令》引入双联课程,批准大批外国在本地设立大学,开启高等学府的竞争市场、修改《大专法令》把浓厚商业味道的董事局代替学术性的大学理事会、大耳窿高等教育基金也在那时候成立。其实高等教育基金不是帮助非土著的学生,而是支援朋党私立学府,获取更多的学生,结果学生欠了一大笔的债务。拿个例子,国立大专设计学学生的学费加生活费的贷款三年不过二十千马币,号称最便宜的私立大专拉曼大学的同样科系贷款要四十千,学费就占了三十千。2010年的数据,20间国立大专有476, 780名学生,460间私立高等学府则有541, 629位。很明显的取消高等教育基金贷款最令私人高等学府头痛,因为学生没有财务能力去所谓的贵学费=高品质的学府了!

到底谁成为了私立学府的受害者? Masterskill每年生产过量的护士,不但获取护士机构(Lembaga Jururawat)的及格率70%比国立的90%低,而且只有40%的毕业生得到相关工作,护士和医生一样,刚毕业一定要在短时间内开始相关工作,否则他们将轻易忘记所学过的技能。这些受害者平均每个人欠五十千马币的贷款,就算得到职业只有区区几千块,你叫他们怎么还?那到底谁是得利者?首相纳吉的弟弟Mohamed Nazim bin Abdul Razak就是这学院的高层,这间学院于2009年赚取9740万马币!这是市场机制隐形之手的特效吗?


取消了高等教育基金,谁最担心?

取消高等教育基金机构不止毁了私立学府,也毁了银行和非国家银行管辖机构的投资。高等教育基金的最大来源来自公积金,其余的分猪肉给尊贵首相胞弟的联昌国际银行:2009年的年利高达5.9%,即4.2亿令吉,由政府担保。国阵政府为了朋党什么都担保,就是人民的饭碗不保。公正党说用债劵和国油盈利取代了高等教育基金。其实债劵的方式只是把债务从左手转去右手。始终政府要归还债劵持有者所借回来的钱和利息(dividends),债劵购买者不可能购买没有回馈的债劵,它和股票的分别是债劵是不看市场的浮动。

至于公积金,理应是补贴劳工在退休后的生活费。它现在已沦为不合格银行贷款标准的政府计划主要投资和贷款来源,比如“我的首屋计划”,贷款一百巴仙给月收少过三千购买四百千的屋子。与美国房产泡沫的前奏一模一样,鼓励贫穷人士多花未来钱,刺激消费以达到经济效应。结果超出收入能力贷款者面对房产被没收的下场。如今变成没能力还债的学生的主要来源,不论是税收还是公积金,都遭殃了劳动阶级的血汗钱。国油的盈利必须补贴回给公积金。

那个安哥不爽用纳税人的钱津贴免费教育,就算他知道公积金是高等教育基金的最大来源,他也不会也不可能为工人阶级出声,他永远都装不懂他是如何践踏穷人来靠近首相的脚趾。


免费教育的经费由谁承担?

拨款来自税收,另一方面是国油每年派给政府的盈利把一部分列为教育拨款。政府应该规定每年的教育拨款最低限度是不能减少巴仙率和款项。而不是一边规定国油派钱给政府,却另一边制造国油高层的财富,继续恶化贫富悬殊的社会。

税收的制度如上面所提的,是向高收入者征收高税收和提高公司税,来补贴教育经费,反正财团有份享有政府栽培的人力。而不是落实无论收入多收都一样税收率的消费税。

提高政府的收入是考验政治意愿的关键,以出产石油作为谈判条件,大马应该联合全世界石油出产国,发起提高世界各国的公司税收入,着重利于人民教育和医疗等基本设施的拨款协议,不支持的国家不输送石油和进行经济制裁。若只有大马落实这项计划,盈利为主的外资会逃到低门国家继续榨干贫穷阶级。


免费教育应该包括什么?

免费教育应该包括哪项是值得讨论的一环。先谈国立,依据现有的高等教育贷款,学费占了20%30%,其余的是生活费。若只津贴学费,其实没有真正帮到学生。我们看看国私立大专的周围,除了复印费,房租、德士、食物等生活费都比没有大学的地区来的贵,所以政府应该提供生活费。有品质的大学生也是社会的一份福利,政府不该拒绝这项‘投资’。

私立方面,设立援助金给私立学府学生、控制学费和学额是暂时性,高等教育的责任最后一定要由政府承担,并开办更多的大小型大学、多元化的课程作为替代方案。2010年的私立高等学府占最大的科系是工商管理和会计系,有186,713学位,占了总数541,62934.47%。而没有市场价值的历史和哲学系却一个学位都没有!私立学府甚至只用店屋的空间作为讲堂,跟拼A的补习班一样,追求文凭,这如何打造教育的天堂?

另外,技职学府也走下斜坡。从2001年的8.24%51,839个学位)降至2010年的7.73%87,751个学位)。与人力资源部相关的技职学府也因为私营如霹雳州Kolej Teknologi Putra把政府提供给学生的生活费和学费等统统收进自己的口袋里,不少学生投诉无门。

免费教育并非完全免费,如购买课本、美术用具等费用也引起关注,如上述所提的,在工资长不大的情况下,才会引起大家的共鸣。


免费教育的素质

至于品质,大学,包括技职学府应该有校园民主、权力下放、学生自治的良好施政。一旦学生减少了经济负担,他们不必花时间打工且投入校园事务,打造校园成为世界典范。那么,谁有资格获得免费和高素质的教育呢?高等教育不是每个人的必修课,但政府不应该阻止想要学习的人民,不分年龄。即使多元化的校园环境,也不应该强制所有人考取高等教育文凭,同化所有人为高等教育一部分是文化霸权(hegemony)的危险举动。

免费教育主要不再生产高等教育的精英份子,而是普及化高等教育。教育领域不应列入为市场的成员,同样的,劳工也不可以成为市场机制的受害者。所以政府应该采取适当的措施,确保工作机会没有僧多粥少的情况,来设立合适的学位和学府。薪金也不应有太大的差距,这可助于抵消有及没有高等教育人士之间的歧视和偏见。

教育是穷人的出路,这句话是有点不完美的,扶持贫穷阶级的政策不可只落实免费教育,应该包括劳动阶级的待遇如最低薪金、裁员拯救基金、农业、手工业、中小型企业的困境等,否则免费教育只是暂时的天堂。

人人有了教育,劳动阶级有了思考能力和技能,有理由要求增加工资,但多数雇主是不愿意的。所以政府需要扮演纠正的角色,抽高税来平衡社会的不公。如果雇主对待雇员不错,或者工人占领公司,只要盈利不集中,政府也不会抽高税了。

当贫富悬殊减少,教育费占收入的小部分时,还需要免费教育吗?

Sunday, March 11, 2012

浅谈社会民主主义党、民主社会主义党与共产党的差别

21世纪提起共产党国家,自然联想起中国、越南、寮国、朝鲜和古巴。一般人对共产党国家的印象是没有全国选举,即更换党(非共产党)的可能性、没有世袭皇族、践踏人权民主、严重的贫富悬殊、强烈的爱国情操、军政府、独裁、寡头政治。毕竟政党是政党,以夺权为主,为实行政策。世界山有很多挂着羊头卖肉狗的政党,名字不符政策和党纲,英国工党是个例子,那共产党又是如何?

通过科学分析人类的原始到奴隶、封建和资本主义的社会的《资本论》原著马克思,精辟批判资本主义的虚伪,揭露资本家如何剥削和欺诈工人,并预言人类最终自我毁灭于资本主义社会。马克思也是在1847年发起《共产党宣言》,并号召无产阶级联合起来。其实,当时都没有共产党的出现。后来马克思等人创立社会民主党,以达到共产主义的社会。

社会民主主义和民主社会主义的差别

马克思等人在革命失败后,曾一段时间不使用社会民主主义者,而是共产主义者。当时的社会民主主义主要概念有两种工人阶级组成政党,取得政权;实行生产资料公有制,消灭剥削。至于用什么手段来达到却有很大的分歧。有暴力和和平的。

十九世纪末欧洲各国家社会党内部的派别分歧已很明显,甚至支持世界战争。右派热衷于资本主义范围内的改良主义,实际上已放弃了社会主义最终目的。左派坚持通过革命推翻资本主义并且竭力探索新形势下的革命策略。中派口头上坚持马克思主义,实际上动摇不定。尽管如此,社会党内的各派一直仍旧笼统地使用社会民主主义这一概念来表述党的思想和理论,但各自对于这一概念的理解已大相径庭了。

列宁公开谴责支持战争的社会民主主义者已背叛社会民主主义,并宣称马克思主义政党应该改为共产党。1920年共产国际第二次世界代表大会通过的加入共产国际的条件规定,凡是愿意加入共产国际的党不仅要改称共产党,而且要修改“旧的社会民主主义纲领”。还必须使每一个劳动者都清楚地了解共产党和社会民主党的区别。从此以后,在共产国际及其各党的文献中,社会民主主义成为一个贬称,成为右倾主义和修正主义的同义语。另一方面,各社会党内的中派和右派仍旧维持原来党的组织和名称,仍旧把自己的主张概括称为社会民主主义来同共产党所主张的布尔什维主义对立。但这一时期的社会民主主义概念的内涵与第二国际时期相比已有变化,它主张用和平的、渐进的方式由资本主义过渡到社会主义,反对暴力革命;提倡一般民主,反对无产阶级专政。

在两次世界大战之间时期,社会党方面开始把民主社会主义当作社会民主主义的同义词使用,这也是为了突出它们主张的民主主义性质,突出它们与布尔什维主义的对立。第二次世界大战以后,各国社会党的国际组织“社会党国际”在1951年法兰克福成立代表大会上通过的《原则声明》正式宣布以实现民主社会主义为目的。从此以后,在当代工人运动和社会主义运动的文献里,社会民主主义一词逐渐被民主社会主义一词取代。

第二次世界大战以后,民主社会主义却主张世界观的多元性,认为社会主义的思想根源和理论基础是多元的,包括欧洲古典哲学、人道主义和宗教(主要是基督教)思想等等,不承认马克思主义是唯一科学的社会主义理论,坚决反对列宁主义。但是各党在不同程度上肯定马克思主义对工人运动的历史作用,并且认为马克思主义也是民主社会主义的思想渊源之一。

民主社会主义既然拒绝了科学社会主义,也就不再根据资本主义社会本身矛盾的发展来论证社会主义胜利的必然性,而是认为社会主义是一些基本价值(自由、平等、公正、团结、互助等等)的实现,并且以这些价值为尺度来批评资本主义社会的弊病。但这种观点是与以经济为基础对资本主义制度的分析并存的。就这一点来说,民主社会主义带有二元论性质。民主社会主义一方面提倡抽象民主,主张在资产阶级议会制民主的框架内通过合法的渐进的改良来实现社会主义,另一方面坚决反对社会主义国家的无产阶级专政。

总之,根据以上概述的民主社会主义在第二次世界大战以后50年来的发展,我们已经可以明确判定,民主社会主义是企求在资产阶级民主共和国的框架内,通过利用和改善议会制民主和政党政治,对资本主义制度实行逐步改良或“纠正”的改良主义政治思想体系。


不论社会民主主义党或民主社会主义党,都会有右倾的可能,这取决于党本身,并非名字和口号。它们与共产党的分别是:支不支持全国选举以替换政党。

资本主义者和反对社会主义者都会把苏联的失败作为最佳例子,社会支持者当然不同意,更说这根本就不是原装的社会主义,批评斯大林毛泽东等人独裁、侵略他人并非社会主义的作法。

近年来的经济风暴,同样的,资本主义者宣称次贷危机、金融风暴等的主因是这些国家的经济政策不够资本主义。或者他们说没有跟着经典资本主义(classical capitalism or liberalism)。

资本主义和社会主义可以共存吗?

资本主义和社会主义根本可不可以谈恋爱、拍拖?一个国家不可能有两个有冲突的意识形态?在大马的医疗系统可以作为参考。大马的公共医疗曾经是世界的典范。马哈迪政府以公共医疗中心病人拥挤为由,允许大量设立私立医院,对象群为有钱人,好让中央医院不必拥挤。

多年后的今天,却发生令人意想不到的是,70%的专科医生都跳槽去私立医院了,以及只吸引30%的病人过去。也就是说全马仍让有70%的病人选择公共医院,其主因是经济能力。私立医院的医生除了享有较高的薪金,也有多余的时间研究医疗知识,反而政府的医生却没有这么享福了。公共与私立医院的共存就有会这种矛盾的现象。

反对医疗私营化者会把这例子作为理由,坚持反对目标!但资本主义者会支持全面私营化医疗机构,让医院进入市场机制,通过自由竞争,把病人的费用给拉底,那么病人就可以成为得意者。是这么‘自然’的吗?医院因为各自为了吸引顾客,不惜拉底价格和成本,因此病人才会有便宜的医疗费。那么护士和医生,会不会像学术资本主义大学的师资,成为被剥削的对象吗?答案是:会!他们的福利也变得很无保障!

其实自由竞争是会减少医院的盈利,甚至破产。一间间的医院倒闭,会使胜利者更加垄断,没有巨大资本是无法进入该市场的。垄断的医院会提高费用,病人无法负荷。医院减少服务来应付低需求。这可减少劳动力和增加相关行业的失业率,压低工资的情形一直出现。

服务减少但价格稳定或上升,盈利仍然高企,这使上市医院出现牛市。如此便存在着现实经济与股市之间的分离。这就是全面私营化的真面目!

有人会说,全面公共化医院会很官僚,其实主要是人力资源的问题。只有政府医院改善人力制度,民主化医院的管理层,让执行任务者有份参与策划,才可减少官僚文化。私营机构是不可能民主化的,试想看董事局怎么也让你决定薪金制度?

民主是社会主义的前提,是和资本主义是起冲突的。参与决定和个过程,要达到什么目的才是重点。人民不能常打着民主口号,只要参与但不懂如何决策,是很盲目、危险的。

Sunday, February 12, 2012

肯打鸡的员工

我不明白为什么我会花时间去批评肯德鸡员工打顾客的事件……

……华裔顾客不满意服务员在45分钟后还没把已付款的炸鸡送上,于是大声的问“炸鸡没有了是吗?”,厨房的马来员工则以“不能等啊,babi?”,却惹来姓伍的顾客不愉快……我可以形容这位顾客没有EQ吗?就算是真的骂你babi,不能一笑而过,大事化小,小事化无吗?或者,好好的谈,又或者,去别间咯!

网络流传剪接过充满种族纠纷的短片,很明显支持该短片者还是把员工的困境解读为种族问题……

售价高人一等的快餐厅,工资却不如餐厅来的高级。在大家还没了解为何肯德鸡无法准时端上炸鸡,却一味地强调“顾客至上”、“消费者是对的”。爪爪头发,原来是2012年了,我还以为这里是马华公公会呢。这种价值观也不是配合着“有钱人是对”的野蛮道理……

整件事最好笑的是,竟然有政党只邀单方开记者会来澄清事件的来龙去脉。哇,这是爱疯时代了!别怪土权插手,要怪就怪你不懂学国阵的协商精神来解决问题!

我还是不理解,为何我会去批评这件事……

Tuesday, December 27, 2011

从大专法违宪到阿当阿里

四位国大生因帮人民公正党乌鲁雪兰莪助选,而被《大专法令》提控。触犯条文与2004年到峇都区替候选人蔡添强助选的理科大学生苏淑桦并无异议。2009年修改前备受争议第15(1)和(3)条文和修改后的第15(5)(a)条文的本质还是一样,仍然阻止大专生支持政党。苏淑桦连开庭的门栏都越不过,四位国大生却成功开庭,直到上诉庭宣判《大专法令》违宪。

学生运动极力废除恶法长达四十年,这项宣布无疑是个喜讯。技术上,苏淑桦是在被惩罚两百令吉后上诉,可是拖了五年才有句号;国大生则是申请庭令展延校方自导自演的听证会,后来在法庭开审,第一次宣布失败,上诉后却得到一项胜利。前者获得数位教授捐助两百令吉,同时教育大专生,提高大专生对恶法的醒觉,单单在理大一星期内就有超过一千个签名。至少进入司法程序前,普遍大专生有份参与。反而后者只依靠司法道路,几乎全程视律师的能力而定,其余的大专生就只能坐在电脑前面等法庭的宣判。连在上诉庭还未开始前的校方违法举办的第二次听证会,都没有动员抗议。

这不代表走上司法就是死路一条,也不代表可以合理的忽略群众的醒觉行动,毕竟斗争不可轻视醒觉运动和动员,成功与否是另谈。若运动的主人注重的是成功撤销案件而忽略群众的醒觉,再多的类似废除恶法的模式和目标也没用。青年艺术工作者法米雷扎近期的“学生力量”精彩幻灯片,是非常有创意和吸引力的教育工作。到法庭声援国大生,如果少了全马跑透透的法米,支持四位国大生的人数可能有异。

纳吉的小开放政策,其中包括修改《大专法令》允许大专生参加政党,却不容许政党政治带入校园。一直以来大专法都是如此的没有标准,即让执政党渗透校园和禁止反对党有同样的作为。内阁宣称要上诉上诉庭的违宪判决,很有可能法庭又是把即将修改后的大专法与修改前的比较,然后宣判新大专法不违宪,国阵伎俩暴露了本土教育制度没有创新的思维和作法。或者,国阵仍然在法庭败诉,凸显纳吉掌权的司法是多么的独立,但无法盖括安华肛交案的腐败。

每当大专生被大专法提控,或者政府要修改大专法,总有一批大专生呼吁废除或修改。只要本质去除,不论废除还是修改都可行。纳吉拟“无审讯扣留”的新法令取代即将废除的《内安法令》,证明了这种有废除口号不是解决的方案。“大专生废除大专法令联盟”提出的《大学法宪章》,不让废除后的大专法有真空,学生的力量才可获得大家的认同。毕竟反对大专法的那群,常停留在争取大专生基本权利的框框,都没有提出大学教育制度的问题。

同样的,高教部副部长在公开咨询修改大专法意见,碰上“争取学术自由运动”的一系列的大小型活动,和阿当阿里的降旗行动,可说是天时地利。因为这批学生以往的保守作为,除了动员人数,基本上不怎么引起瞩目,直到纳吉的旗帜落地。加上他们提的不只是废除或修改恶法,而是提出一套理想学术自由的套餐。配合资讯发达的时代,学生运动更要去整合和拟出长远方针,好让学生运动不再面对传承和失去乌托邦的特质。

Sunday, November 6, 2011

知识垄断之二

之前有写过关于理大买课本的非文明规定,一直都找不到相关文章。

刚才给我发现了两篇关于知识产权的文章,在此跟大家分享
知識版權的出路(一):由 Google Music 談起
知識版權的出路(二):另類版權收費機制

我还是坚持,任何发明和发现并非一人的劳动成果,所以不应该被所谓的知识产权给垄断了。苹果创办人之一Steve Jobs就是靠这招得名,也把苹果软硬件发扬光大,尤其是价钱!我不明白为什么一直有人歌颂他……

科技的创新必须认真的检讨现有的科技,是否已经无法继续研发了,否则将发生科技过于发达的过剩问题。耗用人力和天然资源,却无人享用,只为了得到‘型’字?